পৃষ্ঠা:উজুপাঠ- বলদেৱ মহন্ত.pdf/৩৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে
৩২
উজুপাঠ৷
 

স্বভাৱে নখৰ জাতি, মাংসৰ লুভীয়া অতি,
 তাতে খায় দুৰ্ব্বলে আগত;
মনে কৰি উৎপাত, উঠিব নোৱাৰি তাত,
 উপায় চিন্তিলে অন্য মত।
বল বুদ্ধি আছে কিন্তু, দুপাখিৰে হীন জন্তু,
 কাঢ়ি মাংস খোৱা সুকঠিন;
“আজি-ঘটনালৈ চাই, চড়াই ন’হলেোঁ হায়”,
 খেদ কৰে ধূৰ্ত্তৰ প্ৰবীণ।
মাংস ফেৰি খাবলই, বড়াশা * কৰিছোঁ মই,
 যত্ন কৰি দেখো একবাৰ;
কৃপা কৰি দিলে বিধি, হ’ব পাৰে কাৰ্য্য সিদ্ধি,
 ন’হ’লে নো কি লজ্জা আমাৰ।
ধূৰ্ত্ত মধ্যে আমি যেনে, বায়সে চতুৰ তেনে,
 ফাঁকি দিয়া সহজ নহয়;
যত্নত ৰতন পায়, লোকে কয় সৰ্ব্বদাই,
 দেখো চোন হয় নে নহয়।
আশাতেই বন্দী হই, থাকিলে ইয়াতে ৰই,
 জ্ঞাতিয়ে বা নিন্দা কৰে পাছে;
আশা যেনে উপকাৰী, নকৰি কেনেকৈ পাৰি,
 আশাতেই সংসাৰ চলিছে।


 * বড় আশা।