পৃষ্ঠা:উজুপাঠ- বলদেৱ মহন্ত.pdf/৩২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ কৰা হৈছে


কাউৰ আৰু শিয়াল।

এখুটুৰা মাংস লই, পৰম হৰিষ হই,
 কাক আহি পড়িল ডালত;
খাব কি লুকাই থ’ব, থ’লে কোনোবাই নিব,
 ঘোৰ চিন্তা লাগিল মনত।
মঙ্গহ ঠোঁটেৰ ধৰি,  চাৰিফালে দৃষ্টি কৰি,
 বায়সে ভাবিছে সদুপায়;
অলপ * এতিয়া খাওঁ,  অলপ লুকাই থওঁ,
 সজ বস্তু নিৰ্মিলে সদাই।
দৃৰদৰ্শী লোকে কয়,  যিটে সাঁচি ৰাখি খায়,
 তাৰ কষ্ট নহয় হঠাতে;
বগলীয়ে যেটি পায়,  মাছ ততালিকে খায়,
 না পাইলে থাকে সুদা পেটে।
যত পায় তত খায়,  অলপ সঞ্চিত নাই,
 এই কৰ্ম্ম দৰিদ্ৰ-লক্ষণ;
গৃহীয়ে যি দ্ৰব্য পায়,  কিছু সাঁচে কিছু খায়,
 তেনে ৰীতি অতি বিচক্ষণ।
সচিন্তিত আছে কাক,  এনেতে শিয়াল এক,
 সেই গছ তলে উপস্থিত;
ওপৰলৈ চাই দেখে,  মাংস লই কাকে মুখে,
 ভাবে কাৰ্য্য কি কৰা উচিত।


 * অলপ-অলপ্‌কৈ।