এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
( ১৪ )
| কবি বঃ:— | নাই বজা যদি নাই। গছে নিজৰ স্বভাৱ গুণতে গুটি ধৰে, মানুহে খাবনে নাখায় “পৰোৱা” নকৰে, সেই দৰে ময়ো লিখিবৰ সময়ত মানুহে বুজিবনে নুবুজে ভাল পাবনে বেয়াপাব সেইটো গমিবই নোৱাৰোঁ। |
| কা স্বাদীঃ:— | গছেতো গুটি নাখালে কাকে৷ উপযাচি গৈ নুখুৱায়, কিন্তু তুমি তোমাৰ কাব্যবোৰ উপযাচি শুনাই ফুৰা কিয়? |
| কবি বঃ:— | সেই খিনিতেইটো মানুহৰ হৃদয়ৰ মহত্ত্ব।মানুহৰ হৃদয়ে যে সদায় বিচাৰিছে মিলন, সি যে অকলে আপোনপেটীয়া হৈ থাকিব নোৱাৰে,—সি যে অনন্ত মিলনৰ প্ৰয়াসী। মানুহৰ চকুৰ আগতে নৈ বৈছে, ফুল ফুলিছে, বতাহ বলিছে, মেঘ খেলিছে; কিন্তু সেই নৈ বোৱা, ফুল ফুলা, বতাহবলা, মেঘ খেলা বিষয়লৈ চিত্ৰ আঁকি, ফটোগ্ৰাফ, তুলি, কবিতা লিখি সৃষ্টিৰ পৰা সৃষ্টি কৰিবলৈ মানুহৰ হৃদয়ৰ কিমান যত্ন। মানুহে কেৱল বিচাৰিছে চাৰিওফালে নিজৰ হৃদয়ৰ ঘোষণা, চাৰিওফালে বিশ্বাসৰ আত্ম প্ৰকাশ। মানুহৰ এই আত্মপ্ৰকাশ ধৰ্ম্ম নথকা হলে জগতত |
