এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
( ১৩ )
| গোন্ধকে নাপায়, সেই বুলিতো শকুন্তলা নীৰস বা ব্যৰ্থ নহয়। |
| কাঃ স্বাদী:— | তোমাৰ আচল কথাটো বুজিলেহে ৰস পাব। |
| কবি বঃ:— | আচল কথাটোনো বুজিব কোনে? মই নিজেইটোনুবুজোঁ। বুজাহলে তোমাক আজি অত বোৰ কথা বুজাবৰো মোৰ প্ৰয়োজন নাছিল। |
| কাঃ স্বাদী:— | যদি বুজাই নাই, তেন্তেনো ইমান আস্ফালন কিহৰ? |
| কবি বঃ:— | বুজা নাই বুলিয়েই তো আস্ফালন। অকল মোৰেই আস্ফালন নহয়, বিজ্ঞানৰ আস্ফালন, দৰ্শনৰ আস্ফালন, ইতিহাসৰ আস্ফালন। চাৰিওফালে কেৱল আস্ফালন, কেৱল আলোড়ন। এই আলোড়ন আস্ফালণৰ মাজত জন্মলৈ প্ৰাণৰ প্ৰাণত যে কি বাজি উঠিছে, কব নোৱাৰোঁ, দিনে ৰাতিয়ে কেৱল হৰ্ষ-বিষাদৰ খলক্, কেৱল বিস্ময়-বিৰাগৰ পুলক্, কেৱল ক্ৰন্দন! কেৱল স্পন্দন!! |
| কাঃ স্বাদী:— | বুজিছোঁ তোমাৰ অন্তৰত এটা সঙ্গীত বাজিছে, কিন্তু সেই সঙ্গীতটো তুমি যিমানেই লেখিছা গাইছা অইনৰ অন্তৰত হলে সি বজা নাই। |
