এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে
( ৯ )
| কাঃ স্বাদী:— | নিজৰা আৰু লৈৰ উপমাই দেখিছোঁ তোমাৰ ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ। কেৱল উপমা এটা লৈ বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো যুক্তি তৰ্ক খণ্ডন কৰিব পৰা হলে কথাই নাছিল। |
| কবি বঃ:— | উপায় নাই! আৰু অইন এটা উপমা দিলে হবনে? |
| কাঃ স্বাদী:— | উপমাই তোমাৰ!—দি থাকাঁ। |
| কবি বঃ:— | উপমা নিদিলে, তুলনা কৰি নাচালে যে কোনো বিধৰ জ্ঞানেই আয়ত্ত্ব নহয়, জ্ঞান বস্তুটোৱেই যে তুলনা মূলক। |
| কাঃ স্বাদী:— | যিমান মন যায়, তুলনা কৰি, সঁচাক মিছা, মিছাক সঁচা কৰি ভঙা পৰা কৰি থাকাঁ। |
| কবি বঃ:— | মিছাক সঁচা নহয়, সঁচাক সঁচা; তোমাৰ এতিয়াও দেখিছোঁ কবিৰ কল্পনাৰ ওপৰত বিশ্বাস নজন্মিল। নজন্মিবৰ কাৰণ আছে। কল্পনাৰ বা কবিত্বৰ সত্যটো সৰহ সময়তে বহুব্ৰীহি সমাসৰ দৰে,—পীতাম্বৰ বুলিলে পীতও নহয়—অম্বৰ ও নহয়—পীত অম্বৰ অৰ্থাৎ হালধীয়া কাপোৰ পিন্ধোতা জন মানে শ্ৰীকৃষ্ণ! কবিত্বৰ সত্য হৈছে তেনেকুৱা। |
