পৃষ্ঠা:আভাস কাব্য.pdf/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে

মন্দোদৰী

ক্ষমাৱতী সতী সীতা, ক্ষেমিব তোমাৰ
যি কৰিলা অপৰাধ অজ্ঞান দোষত॥
লঙ্কাৰ মঙ্গল হেতু জানকী দেবীক
ওলোটাই দিয়া, নাথ! ৰামৰ কাষত;
কমল লোচন ৰাম, দয়াৰ সাগৰ।
ক্ষেমিব,-মাগিবা ক্ষম৷ ধৰি চৰণত।”
তোমাৰ স্বামীয়ে কিন্তু একো নামালিলে,
অন্তিমত ৰোগী যেনে নাখায় ঔষধ;
আশোক বনত কৰি বন্দনী সীতাক,
নুশুনি তোমাৰ বাধা, ঘটালে বিপদ॥
 সতী তুমি; জানিছিলা সতীত্ব কি ধন,
সি বুলি সতীত্ব তুমি ৰখালী সীতাৰ;
নতু,—অসহায় সীতা, কি কৰি ৰাখিব
ৰাৱনৰ হাতে সতী-ধৰ্ম্ম আপোনাৰ?
তুমি, সতি। জ্ঞানৱতী; নুশুনি তোমাৰ
নীতি পূৰ্ণ উপদেশ লঙ্কা নাশ পালে;
এক লক্ষ বীৰ পুত্ৰ, চৱা লক্ষ নাতী
সমৰক্ষেত্ৰত প্ৰাণ ত্যজিলে অকালে!!
প্ৰাণসম প্ৰিয় পুত্ৰ ইন্দ্ৰজিত-শোকে
কান্দিলা বহুত তুমি হই উন্মাদিনী;

৫১