পৃষ্ঠা:আভাস কাব্য.pdf/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে

আভাস কাব্য

এই দৈববাণী শুনি, কিভাব মনতে গুণি
দীঘল দুখৰ এটি হুমুনীয়া কাঢ়ি,—
নিৰাশ প্ৰাণেৰে তুমি আহিলা, সুন্দৰি!


সাবিত্ৰী।

 মদ্ৰ-ৰাজ-কন্যা তুমি সাবিত্ৰী সুন্দৰি!
ৰমণী কুলৰ ৰত্ন তুমি জগতত;
বন-ফুল তুলি তুলি, সখী সবে স’তে
ফুৰিছিলা যৱে তুমি অৰণ্য মাজত,
মুনি-পুত্ৰ-সবে স’তে ৰঙ্গে-খেলি-ফুৰা
দেখিলা চকুৰে এটি ৰজাৰ কুমাৰ
(অবন্তীৰ ৰাজ-পুত্ৰ নাম সত্যবান)
মোহিলে সিৰূপ দেখি অন্তৰ তোমাৰ॥
মনে মনে কুমাৰক স্বোৱামী বৰিলা
তেতিক্ষণে, দেবি! তুমি আহিলা ঘৰত,—
হৃদয়ৰ বেগ কিন্তু ঢাকিব নোৱাৰি,
সকলোটি দিলা কই মাতৃৰ আগত॥

২৬