|
|
নাই আৰু তাৰ—
প্ৰাণ উন্মাদিনী তাৰ ৰাধা ৰাধা বুলি—
নেবাজে এতিয়া আৰু
যমুনা তটৰ সেই কদম্ব মূলত
বাজিছিল যিদৰে মুৰুলী—
আজি আৰু নেবাজে সিদৰে।
নিয়া বৃন্দা! দিয়াগৈ সখিয়াক স্মৃতি উপহাৰ!
[ মুৰুলী বৃন্দাৰ হাতত দিয়ে ]
কটুবাক্য বুলিছিলা বুলি—
বৃথা খেদ নকৰিবা সখি!
উপযুক্ত, উচিত কথাকে মাত্ৰ—
কইছিলা তুমি!
যোৱা ভাগ্যৱতী!—
সখি তুমি শ্ৰীমতিৰ—
ভাগ্য তব অতিকে প্ৰসন্ন!
|
| বৃন্দা—
|
প্ৰভো! নিৰোধ ৰসনা মোৰ!
বৰ্ণাব নোৱাৰোঁ—
কত অপৰাধ আজি কৰিলোঁ দাসীয়ে।
নমিছোঁ চৰণ নাথ!
নিজগুণে ক্ষমিবা দাসীক—।
|
[ শ্ৰীকৃষ্ণক সেৱা কৰি প্ৰস্থান ]
[ শ্ৰীকৃষ্ণ উদাসভাবে ঠিয়হৈ গায় ]
