পৃষ্ঠা:অৱসান.pdf/৩২

২২

[ ১ম অঙ্ক

অৱসান

ইকুলে সিকুলে দুকুলে গোকুলে; ৰাধা মোৰ বিহঙ্গিনী হৃদয় সজাব। ৰাধা কুৰঙ্গিনী মোৰ— ইহকাল—পৰকাল—চিৰকাল ধৰি— অনন্ত অনন্ত কাল— থাকিব অনন্ত সুখে— বিচৰণ কৰি মোৰ হৃদি কাননত।  আৰু এটি দিওঁ স্মৃতি চিন্—  দিবাগৈ উপহাৰ সখীক তোমাৰ। ( প্ৰস্থান )

বৃন্দা—

দয়াময়! অত প্ৰেম হিয়াত তোমাৰ! ৰাধানাথ! জ্ঞান-হীনা মই! সেই হেতু কৰিছিলো অলীক ধাৰণা। অপৰাধ ক্ষমিবা দাসীৰ।

[ হাতত মুৰুলীলৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ পুনঃ প্ৰবেশ ]

শ্ৰীকৃষ্ণ—

বৃন্দা সখি! অতি আদৰৰ মোৰ মোহন মুৰুলী— নিয়া স্মৃতি উপহাৰ— দিবা গৈ সখিয়াক— বৃন্দাবন এৰিবৰে পৰা— নিৰ্জ্জীৱ মুৰুলী মোৰ—! গোৱা নাই ৰাধা নাম— সেই স্বৰ—সেই সুৰ—