পৃষ্ঠা:অৱসান.pdf/১৪১

ষষ্ঠ গৰ্ভাঙ্ক ]

১৩১

অৱসান

কাৰো একো নাই প্ৰয়োজন— ভায়ে ভায়ে ৰণোন্মত্ত—কৰিছে সমৰ! যোৱা সবে— নিজ নিজ প্ৰাণ মাত্ৰ বলি দিয়া গই। শেষ হক যদুকুল— ক্ষিতি ভাৰ লঘু হক।

 [ শ্ৰীকৃষ্ণই মুগ্ধচিত্তে চাই থাকে। দৃশ্যত দূৰৈত যদুবীৰ বিলাক যুদ্ধ কৰি দুজন দুজনকৈ সোমাই প্ৰস্থান কৰি থাকে। ]

তুমুল সংগ্ৰাম! ভায়ে ভায়ে কটাকটি! ঘোৰ যুদ্ধ! ঘোৰৰূপে চলে অবিৰাম! যক! শেষ হক যদুকুল— শেষ হব কাৰ্য্য মোব— ময়ো যাম! মিলিম ৰাধাৰে সতে গোলোক ধামত।

[ বেগাই দাৰুকৰ প্ৰবেশ ]

দাৰুক—

ইকি লীলা লীলাময়,—নুবুজোঁ কিঙ্কৰে। যদুকুল সমূলে নিৰ্ম্মূল!  ভায়ে ভায়ে লগাই কন্দল—  ভায়ে ভায়ে কৰি কটাকটি  সমস্ত যাদব বীৰে এৰিলে জীৱন।  কি কৰিলা দয়াময়!  ভয় হয়—বংশ লোপ হয়বা শেষত।