পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১৪৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ

১৪৬

ধুমুহাৰ কথা কাৰােবাৰ আগত কৈ মনতাে পাতল কৰিবলৈও কোনাে নাই।...নিজেই মনক সান্তনা দিয়ে। তাই ভাবিলে এদিন মনত সাহস লৈ তাই তাক সুধিব ...। কিমান দূৰ আগবাঢ়ি গৈছিল সিহঁত ।...নহ'লে এইদৰে ঘৰৰ মানুহৰ মুখত তাইৰ কথা শুনি শুনি তাই পাগল হৈ যাব .... শাহুয়েকে কোৱা কথাবােৰ তাই যিমান পাৰে পাহৰি যাবলৈ যত্ন কৰিলে। ..ছােৱালীজনীক লৈ তাই সচেতন হল, যাতে এইবােৰ কথাত লাগি অকণমানজনী আলৈ আথানি নহয়। ....এদিন তাই প্রিয়মক সুধিছিল ...কোৱা তুমি কবই লাগিব সেই নাৰীৰ কথা ...যাৰ বাবে বাৰে বাৰে তুমি মােৰ অস্তিত্ব মােহাৰি যােৱা ...তােমাৰ ঘৰৰ মানুহে তােমাৰ সমুখতে মােক কব পাৰে প্রতিদিন সেই নাৰীৰ কথা ... অথচ মই কি কৰা নাই..... ...তােমাক সুখী কৰিবলৈ মই কি কৰা নাই.. কৈছিল সি ... তাইৰ ঘৰত তাৰ অবাধ অহা যােৱাৰ কথা...তাই ৰ ঘৰতাে সিহঁতক অবাধ স্বাধীনতা দিছিল। কোনাে বাধা নাছিল। তাইৰ শুৱনি কোঠালৈকে তাৰ অহা যােৱাত কোনাে বাধা নাছিল । এবাৰ হেনু নিজৰ মিতিৰ এঘৰ মানুহৰ ঘৰত দুয়ােটা ৰাতি একেলগে শুইছিল .. বৰ চেনী ছােৱালী আছিল তাই.. ...মই কিন্তু একো পাপ কৰা নাছিলোঁ.. তাই চকু কপালত উঠিল।....হে ভগৱান এনে ছােৱালীও থাকেনে???...যি নিজে আগবাঢ়ি যাব পাৰে লৰাৰ লগত শুবলৈ .....আৰু সি কৈছে ছােৱালীজনী চেনি আছিল, কেনেকৈ জানিলে সি...যদি একো পাপেই হােৱা নাছিল দুয়ােটাৰ মাজত....তাই বহা ঠাইতেই জথৰ হৈ থাকিল। .বিষাদৰ হুমুনিয়াহ এটা তাইৰ ওলাই আহিল ...গলি গলি প্রতি দিনে পলে পলে জীৱন গলে.....।” ...বহু সময়লৈকে তাই বহি ৰৈছিল ৷..ভাঙি গৈছিল তাইৰ কলিজা টুকুৰা টুকুৰাকৈ। ...আছেনে আন কোনাে নাৰী, পাৰিব নে সহ্য কৰিব নিজ পতি আন এজনী নাৰীৰ লগত এটা ৰাতি একেখন বিছনাতে শােৱাৰ কথা.....। সচাকৈ সিহঁতৰ মাজত একো হােৱা নাছিল নে...। সি কৈছে ৰিয়া তাৰ লগত মাজৰাতি কোনেও গম নােপােৱাকৈ তাৰ লগত শুবলৈ আহােতে সি খং কৰি তাইক নিজৰ বিছনাত শুবলৈ পঠিয়াই দিছিল।...বাহ প্রিয়ম। নিজকে তুমি কিমান মহাপুৰুষ সজাবা ...!! কোনােবাই বাৰু অকপতে মানি লব পাৰিবনে, মাজৰাতি এহাল ভালপােৱা ল'ৰা-ছােৱালীৰ মাজত একো পাপ নাই বুলি ....। তাই ইমান মুখ নহয় । যদি একো হােৱাই নাছিল এজনী ছােৱালীৰ ৰাতি বিয়া নােহােৱাকৈ প্রেমিকৰ ওচৰত কি বিচাৰি গৈছিল ... । আৰু সি ইমানেই সংযম হৈ থাকিব পাৰিলেনে...। যদি ইমান সি আদর্শ প্রেমিক আছিল তেতিয়া হ'লে তাই থকা মানুহ ঘৰলৈ সি কি বিচাৰি গৈছিল .... তাইৰ আগত যে প্রিয়মে কৈছিল বিয়া বৰ চেনি ছােৱালী আছিল... সেই ৰাতিয়েই সি গম পাইছিল নেকি?...তাই বিচৰ দৰে যৌনতৃপ্তি সি দিব নােৱাৰিলে বাবে পাছত তাক গােৰ মাৰি আনৰ লগত বিয়া হৈ গুচি গ'ল... তাই চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবলৈ মন গৈছিল.... তাক জোকাৰি জোকাৰি তাইৰ সুধিবৰ মন গৈছিল ...। সি পাৰিব নে কব....তাই বেছি প্রশ্ন কৰিলেই সি গৰম হৈ যায়। কিন্তু তাই কৰিব কি....। উভতি যাব কলৈ। যদি উভতি যায় ছােৱালীজনীৰ কি হব। তাই ঘৰখনাে ইমান ধনী নহয় যে তাই পুনৰ ঘৰৰ বােজা হৈ জীৱন পাৰ কৰিব পাৰিব।.... এটা ই মাথাে পথ, বুকুত শিল বান্ধি তাই তাৰ লগত সংসাৰ আগবঢ়াই নিব লাগিব। কিয় সি অলপাে সচেতন নহ'ল। সিহঁতৰ সংসাৰখন আউল লাগিব বুলি ...তাৰ এই কথাবােৰ এখন ঘৰ ভাঙিব পৰাকৈ শক্তিশালী আছিল..তাৰ এই চিন্তা অলপাে নাছিল নে...? নে সি তাইৰ পৰা অন্তৰ বিচৰা ই নাছিল... কেৱল দেহৰ তাগিদাতহে তাৰ প্রয়ােজন নেকি তাইক। সেয়ে সি গুৰুত্ব নিদিলে...তাইৰ মনৰ বতৰা লােৱাৰ প্রয়ােজনবােধ নকৰিলে..সেই কথাবিলাক শুনাই থকা মানুহৰ ওচৰতাে 14. অর্ধ-আকাশ ঃ ৰচনাসমগ্র, প্রথম খণ্ড