পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১৪৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ

১৪৫ কাক আঙঠি পিন্ধাইছিল মাক হৈ নিজে খবৰ নাৰাখি এতিয়া বােৱাৰীৰ আগত সেই কথা কৈ কি বিচাৰিছিল তেওঁ .....? পুত্ৰৰ সংসাৰ ভগাটোনে কাজিয়া হােৱাটো... ঘৰৰ মানুহে যে তাইৰ মুখৰ হাঁহি হজম কৰিব নােৱাৰিছিল প্ৰতিটো কথাতে তাই উপলব্ধ হৈছিল।.... ....এবাৰ তাই মাকৰ ঘৰৰ পৰা আহি শহুৰৰ ঘৰত ভিতৰ সােমাবকে পােৱা নাই... মাকে আহি প্রিয়মক কৈছে তাইৰ সমুখতে ...বাবা সিহঁতৰ ঘৰৰ বােৱাৰীজনী মৰিল ... তাই সুধিলে ক'ৰ বােৱাৰী.. তেতিয়া সি কলে ৰিয়াৰ বৌয়েক। তাই খং উঠি গ'ল ....কি সমন্ধ আছে এতিয়াও তােমাৰ সেই ঘৰখনত ...। বৌয়েক মৰাৰ কথাটো কবলৈ কি আন সময় নাছিল.... ইমান দুৰ বাট আহি ঘৰ পাইছেহি অকণমান ছােৱালীজনীয়ে অসুবিধা কৰিছিল নেকি সেই কথা সুধিবলৈ সময় নাই কৈছেহি পুতেকক গতিয়াই বাহিৰ কৰা দি বাহিৰ কৰা ঘৰখনৰ কথাকৈ..... অপমানিত হৈ তাই ৰুমলৈ গৈছিল। তাৰ পাছত ৰিয়াৰ বৌয়েকৰ সকামৰ চিঠিখন তাই দেখা পাইছিল। প্রিয়মক নিমন্ত্রণ দিছে। ...তাই সুধিছিল যিজনী ছােৱালীৰ বাবে সেইখন ঘৰত তােমাৰ সমন্ধ হৈছিল সেইজনী ছােৱালীয়ে তােমাক প্ৰতাৰণা কৰিছে , তাৰ পাছতাে তােমাৰ সেই ঘৰখনৰ লগত কি এনে থাকিল.....। সেই কথাৰ উত্তৰ দিব কি ...? বাৰে বাৰে সি একে ভুলকে কৰে ...জানে তাই আজি কালি সেই ঘৰখনত তাইৰ অস্তিত্ব শূন্য ...। চাৰিওফালে তাৰ কাষত ৰিয়াৰ অস্তিত্ব বিৰাজমান ... এবাৰ প্রিয়ম যােৰহাটৰ পৰা আহােতে কাজিৰঙাৰ ওচৰত বেছি স্পিড়ত অহা কাৰণে পুলিচে গাড়ী ৰখাই ফাইন কৰিছিল ৫০০টকা। সেই পুলিচটোক নিজৰ চিনাকি দিছিল সি। কাৰণ পুলিচজন ৰিয়াৰ ভিনিহীয়েকৰ ভায়েক আছিল। তাই আচৰিত হৈ যায় ..আৰে ৫০০ টকা হ'ল দি দিয়া ..আগৰ কথাকৈ যে চিনাকি দিলা...লাজ নালাগে নে নে নিজকে এতিয়াও ৰিয়াৰ গিৰিয়েক বুলিয়েই ভাবি থাকা... প্রতি দিনে অস্তিত্ব হেৰাই তাই গৈ থাকিল ।.... “...মই ভাগৰা নাই জীৱন হেৰা নাই...” হয় ইমানবােৰ কথা শুনাৰ পাছতাে তাই ভাগৰি পৰা নাছিল। কত পাইছিল তাই ইমান দৃঢ়তা তাই নিজেই বুজি পােৱা নাছিল। তেতিয়াও প্রিয়ম ৰ প্ৰতি থকা বুকুৰ আচৰিত মৰমবােৰ হেৰাই নগ'ল। তাৰ গভীৰ দুচকুত সদায় মৰমৰ বােৱতী নৈ এখনহে তাই দেখা পায়। তাইৰ ভ্ৰম যদিও তাই বুজি নাপায়। তাই মনটোক বাৰে বাৰে বুজনি দিয়ে হয়তু এইয়াই হৃদয়ৰ প্রকৃত ভালপােৱা। যি ভালপােৱা ই প্রিয়জনৰ হাজাৰ দোষাে মাফ কৰি দিব পাৰে। আছেনে বাৰু প্রিয়মৰাে এনে প্রেম, ভালপােৱা তাইৰ প্রতি। এনেও সি বৰ গহীন। তাৰ মৰমৰ প্রকাশাে গহীন। তাৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমিকাৰ কথা ওলালেই সি মাত্র আচৰিত নিবতা অৱলম্বন কৰে। সেই বাবে সদায় তাই অশান্তিত জীৱন কটাইছিল। তাই এই ভাঙো এই ভাঙো হব খােজা সংসাৰ খন তাই যিকোনাে প্রকাৰে ধৰি ৰাখিবলৈ বদ্ধ পৰিকৰ হ’ল। কাৰণ তাইৰ ঘৰত এইবােৰ কথা জানিলে বিশেষকৈ দেউতাকে বৰ দুখ পাব মনত। কিন্তু শহুৰ শাহুৰক এইবােৰৰ পাছত আৰু তাই আগৰ দৰে শ্রদ্ধা কৰিবলৈ মন নােযােৱা হ'ল। বিশেষ কৈ শাহুয়েকক। যি তাইৰ এটাও ভাল গুণ নেদেখি কেবল দোষকে খুচৰি থাকে। তথাপিও তাই নিজৰ কৰিব লগাখিনি নিয়াৰিকৈ কৰি গৈছিল। কোনেও নেদেখাকৈ হুক হুকাই কান্দিছিল। কেতিয়াবা কথাবােৰ ভাবি গােটেই ৰাতি উজাগৰে থাকিছিল। তাই মনৰ মাজত জ্বলি থকা জুইৰ কথা কিন্তু প্রিয়মে ঠিক ধৰিব পাৰিছিল। ৰাতি কেচুৱা শুৱাই উচুপি থকা দেখি সি আচৰিত হৈ চাই তাৰ বুকুত লৈ শুই পৰিছিল। কিন্তু তেতিয়াও তাইৰ টোপনি অহা নাছিল। বাৰে বাৰে মনত এটা প্রশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি হাহাকাৰ হৈছিল ....সি কোন বুলি ভাবি তাইক বুকুৰ মাজত লৈছে.....!! ৰিয়াৰ অস্তিত্বৰে বুকু আবৰি ৰখা প্রিয়মৰ তাইৰ বাবে আছেনে ঠাই বুকুত ... ?? নে ৰিয়াৰ অভাৱ পূৰাবলৈ তাক তাইৰ প্ৰয়ােজন .....? কিমান গভীৰ আছিল ৰিয়া আৰু তাৰ প্রেম ....এই কথা তাইৰ জানিবৰ মন যায়। তাইৰ মনৰ মাজত চলি থকা এই অর্ধ-আকাশ ঃ ৰচনাসমগ্র, প্রথম খণ্ড