পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১২৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ

চাৱনিৰে চাই হনহনাই পদূলিৰ ফালে খােজ দিলে। যিমান বেগাই গ'লেও তাইৰ চকুত পৰিল বান্ধৱী কইনা কাচ্ছেৰ কাষত জোনৰ সাৰথি তৰা হৈ মিৰদান বহি আছে। নামটোৰ দৰেই শুভ্র পিনিখনেৰে তাই খৰিকাজাই এপাহ হৈ আমােলমােলাই আছে। হুণমিলিয়ে নঙলা খুলিলে। মানুহটোৱে এদিন তাইক ধেমালিতে কৈছিল, ছােৱালী হ'লে আমাৰ কেঁচুৱাটোৰ নাম মিৰদান হ’ব! তাই কৌতুকেৰে সুধিছিল, কিয়? তামােলৰ পাতে কটা জোনটোলৈ চাই কৈছিল সি,নিজান হাবিৰ খােৰােঙত অকলশৰে ফুলা এপাহমিৰদান (কপৌফুল) হৈ আমাৰ কেঁচুৱাকনেও আমাৰ বুকু জুৰাই থাকিব! সেইটো মানুহ যাওঁ বুলি নােকোৱাকৈয়ে গুচি গ'ল! হুণমিলিয়ে বুকুখন হেঁচা মাৰি ধৰিলে। ঘৰলৈ বাটটো পােনাবলৈ ৰৈও তাই শিমলু জোপাৰ তলতে ঢ” কৈ বহি দিলে। হুণমিলি ঘৰ পাওঁতে আবেলি হৈছিল। জিকাফুলৰ দৰে আবেলিটো যেন কৰুণ গীত এটি হৈ উপঙি আছিল। হানমীৰ আইতাকে কোলাত শুৱাই চালংকিক সাধু ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । হুণমিলিয়ে পিৰালিত উঠিয়েই পুতেকৰ আব্দাৰ শুনিলে,“আইতা কার্বি মানে কি? আমি ক’ৰ পৰা আহিলাে?” তাই বুজিলে হামীৰ বুঢ়ীৰ আজি নিস্তাৰ নাই। চালংকিৰ এইবােৰ জানিবলৈ বৰ হেঁপাহ । হানমীৰ আইতাকেও তাক বৰ প্রশ্রয় দিয়ে । গতিকে আজি বিয়লিটো দুয়ােটাই কথা পাতিয়েই পাৰ কৰিব আৰু কাদমে মাজে মাজে শলাগি তামােল খুন্দি থাকিব । কার্বি মানুহক ব্রহ্মাই নিজৰ তেজ মঙহৰ পৰাই সৰজিলে বুইছ আকৌ থেকাৰ কিবি আছ' অর্থাৎ থেকাৰ ৰখা জাতি মানেও কাৰ্বি। থেকাৰৰ থ আৰু কিবিৰ কি আঁৰাই দিলেই কার্বি হয়। নহয় নে?তই ইছকুল যােৱা মানুহ। জানিবি। হানীৰে লা সানি ক’লা কৰা দাঁত কেইটা উলিয়াই হাঁহিলে। চালংকিয়ে চকুহাল টিপিয়াই ক'লে, ৰাতিলৈ মােক থিৰেংৱাৰেঙৰ সাধু কবি দেই আইতা। আন্ধাৰ নৌহওঁতেই হুণমিলিয়ে ৰাতিৰ সাজলৈ শাক পাতবােৰ বাচি ল’বলৈ পিৰালিতে বহি ললে। হানীৰ বুঢ়ী। কাইলৈ পুৱাই যাবগৈ। আজি এসাজ ভালকৈ খুৱাব লাগিব। এনেতে চাৰলংকিৰ স্কুলৰ চকীদাৰটো আহি ওলাল। পদূলিত ৰৈ সি ৰিঙিয়াই ক'লে,“কাইলৈ দহ বজাত তােমাৰ ল'ৰাটো ইছকুল পঠাই দিবা নী! হেডচাৰে মাতি পঠাইছে দেই।” হুণমিলিৰ উত্তৰলৈ সি নৰলেই। ভিতৰৰ পৰা কাদমে খঙতে ভােৰভােৰালে,বন্ধ এমাহ দিছিল দেখােন ! এতিয়া পােন্ধৰ দিনতে স্কুল খুলিবলৈ হ'লেইনে? লছালি মখাই খেলা ধূলা নকৰিব নেকি? ৰূপতালিন নামৰ বাৰী তিৰােতা এজনী আৰু জিনঙৰ বােৱাৰীয়েক বজাৰৰ পৰা উভতিছিল । সিহঁতে বাটৰ পৰাই চিঞৰিলে,“বজাৰলৈ এইকেইদিন যােৱা নাই কিয় ঐ ! “লােচকান হ'ব কিন্তু তােৰ” সিহঁতৰ প্ৰায় খালী হােৰাবােৰ দেখি হুণমিলিৰ বেয়াও লাগিল। সাঁচতীয়া পইচাৰে পুতেকক কাপােৰ এসাজ দিব নে হলি’ এটা কিনিব ,তাই ভাবিয়ে নেপালে। তাতে এই দুদিনমান বজাৰলৈ নগৈ তাই তেল নিমখ কণাে হাত ধৰি চলাব লগা এনেকৈ নহ'ব। তাই আকৌ বজাৰলৈ যাব লাগিব। চাৰলংকি এদিন ডাঙৰ মানুহ হ'ব লাগিব। হ'বও সি !আৰু তাই ৰূপৰ থুৰীয়া পিন্ধি গৌৰৱেৰে সমাজৰ আগশাৰীত বহি থাকিব । দুলি থকা সপােনটো উমলাই তাই আন্ধাৰতে বহি থাকিল। আন্ধাৰ খিনি তাইৰ ভালাে লাগিল। চালংকিৰ বাবে ৰাতিটো বৰ দীঘলীয়া আছিল। বেলি ওলাই মানে সি কেইবাবাৰাে পদূলিলৈ তাত বাতি কাঢ়িলে। তাৰ সমনীয়াবােৰে বাৰু খবৰটো পালেনে? বাছাপী আৰু হেমাৰীয়ে? সিহঁতে এই পদূলি পাৰ হৈয়েই যাব লাগিব । তাক লগ ধৰিবনে সিহঁতে! নে অকলেই যাবগৈ বাৰু ? হুণমিলিয়ে তাক চিঞৰি মাতিলে । অৱশ্যে আনদিনাৰ দৰে তাই গা ধুবলৈ তাক হেঁচুকিবলগা নহ'ল। সি গা ধুই উঠি তেল টেঙা ঘঁহি ভাতৰ পাতত বহিলহি । গৰম ভাতকাহীৰ কাষতে জুইত পােৰা কচুৰ পিটিকাকণ দেখি সি ভাবিলে, লৰালৰিতে মাকে কচুটো তাক পুৰি পিটিকা কৰি দিছে। সি ফুৱাই ফুৱাই খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু অক্ষম বেজাৰত হুণমিলিয়ে আঁৰ হৈ চকুলাে মচিলে। ভাতগাল খাবলৈ এসময়ত নিমখ এজেবাৰ বাদে একোৱেই যেতিয়া নাথাকিল,যেতিয়া হুণমিলিয়ে ধোঁৱা চাঙৰ অর্ধ-আকাশ ঃ ৰচনাসমগ্র, প্রথম খণ্ড