পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১২২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ

একোৱেই নাই। পত্নী আৰু একমাত্র ল'ৰাটোৰ অবর্তমানত তেওঁ এতিয়া এজন তেনেই নিসংগ মানুহ। ল'ৰা-ছােৱালীবােৰ এটা এটাকৈ আহি ওলালহি। সিহঁতে গছপুলি ৰুলে। দুটা পিৰিয়দৰ পাছত বকুলজোপাৰ কাষতে ঘূৰণীয়াকৈ থিয় হৈ গছে গছে পাতি দিলে গালে আৰু সিজোৱা কণীৰে খিছিৰী খাই ঘৰা ঘৰি গুচি গ'ল। মানসিং টেৰণে এজাক পখিলাৰ দৰে ঢপলিয়াই ঘৰমুৱা হােৱা ল'ৰা-ছােৱালীহঁতলৈ চাই থাকিল। তেওঁৰ দৃষ্টিত অকণমান ল'ৰা এটা ভাহি উঠিল। কঠিয়ানি এড়ৰাৰ মাজত নিজতকৈও এধানমান ভনীয়েকক গছৰ তলত উমলাই থকা ল'ৰাটোক তেওঁ যেন হাত মেলি চুই চাব? আদৰেৰে সুধিব তাক, “ভাত খাই আহিছনে মানসিং? স্কুললৈ নগ’লি কিয়?” নাই তেওঁ সুধিব নােৱাৰিলে। ভােকাতুৰ মানসিং নামৰ অকণমান ল'ৰাটো তেওঁৰ দৃষ্টিৰ পৰা নােহােৱা হৈ পৰিল। চকীদাৰটোৱেমাত লগালে, “ঘৰলৈ নোয় নেকি চাৰ ?” ৫৫ ৫৫ ৫৫ গৰমৰ বন্ধ আৰম্ভ হােৱাৰ লগে লগে চালংকিৰ বেয়া লাগিবলৈ ধৰিলে। গাঁৱৰ সমনীয়াবােৰৰ লগত তাৰ কথাবােৰ নিমিলে, মনবােৰ নিমিলে। সিহঁতৰ লগতনাে আৰু কিমান উমলিব! পিছে তাৰ বাদে বাকী আটাইবােৰে গৰমৰ বন্ধ পাই খুব ফুর্তি পাইছিল। সিহঁতে মাকহঁতৰ লগত হয় পথাৰলৈ গৈছিল নহয় মানুহৰ বাৰীয়ে বাৰীয়ে আম কঁঠাল লুৰুকি ফুৰিছিল। বন্ধৰ দহদিনমান যাওঁতেই এদিন সি কি কৰাে কি নকৰোকৈ থাকি আইতাকৰ লগত পথাৰলৈ যােৱাটোৱেই ভাল হ'ব বুলি ভাবিলে। পথাৰৰ হাফলুত বহি বহি সি নেওতা পঢ়ি থাকিব নহ'লে মন গলে বােকাত নামিবও পাৰিব। আচলতে তাৰ মিৰদান বাইদেউলৈ বৰ মনত পৰিছিল। বাইদেউজনী নেদেখিলে ইমান বেয়া লাগিব বুলি সি কেতিয়াও ভবা নাছিল। বাইদেৱে যে কেতিয়াবা প্রথম শ্ৰেণীৰ আটাইবােৰ ল'ৰা ছােৱালীক বননিত বহুৱাই লৈ নেওতা পঢ়ুৱায়, সাধু কয় আৰু তাৰ মাজে মাজে কাৰােবাক কাৰােবাক মেছিন এটাৰে কিটি কিটিক কৈ নখাে কাটি দিয়ে। বাইদেউজনী কেনেকৈ ইমান ভাল, সেইটো সিহঁতে সকলােৱে আলােচনা কৰে। আইতাকৰ কথামতে পথাৰত চর্বত খাবলৈ সি মােনাত নেমুটেঙা কেইটামান আৰু কটাৰিখন ভৰাই লৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। আইতাকক আকৌ এবাৰ মাত লগাবলৈ লওঁতেই সি দেখিলে নঙলা খুলি তাৰ বান্ধৱী বাছাপী আৰু তাইৰ দেউতাক সােমাই আহিছে। বাছাপীয়ে প্রায় দৌৰি অহাৰ দৰে আহি চাৰলংকিৰ হাতত ধৰিলেহি। কাদমে বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল। বাছাপীৰ দেউতাক কিবা কামত লংনিটলৈ যায়। তেওঁ কাদমক ক'লে, “এই ঘৰতে থাকি বৰ আমনি পাইছে মাহী। চালংকিৰ নাম লৈ আছিল, সেয়ে ইয়ালৈ লৈ আহিলাে। মই উভতি আহি এইক লৈ যাম।” বাছাপীয়ে তাৰ হাতখন তেতিয়াও এৰি দিয়া নাছিল। তাই তালৈ চাই হাঁহিলে, “আমি আজি দিনটো উমলি থাকিম ন?” অৱশেষত সেইটোৱেই ঠিক হ’ল। হুণমিলিয়ে মৰম লগা ছােৱালীজনীক আদৰ কৰিলে। এপলকৰ বাবে তাইৰ এনেকুৱা লাগিল যেন, বাছাপীৰ ছােৱালী এজনীৰ মাক হােৱাৰ এটা তাইৰ বুকুৰ কোনােবা এঠাইত মনে মনে অতদিনে শুই আছে পিছ মুহূর্ততে তাই চিন্তাটো জোকাৰি পেলালে। বাছাপীয়ে আচল কথাটো কোৱাই নাছিল। কিন্তু তাই যেতিয়া ফুচফুচাই তাৰ কাণে কাণে কথাটো ক'লে, তাৰ আনন্দতে জঁপিয়াবলৈ মন গ'ল। পিছে তাৰ মনটো সেমেকি গ'ল। “পাইয়ে জানাে আমাক যাবলৈ দিব? মনে মন গলে পাইয়ে মনত বেজাৰ পাব আৰু পাইয়ে দুখ পােৱা কাম মই নকৰাে।” হুণমিলিয়ে বাছাপীৰ কথাটো শুনি অৱশ্যে ভালেই পালে। পিছে তাই মিৰদান বাইদেউক কি দিবলৈ আহিছে বুজি নেপাই সুধিলে, “মই মােনাতে মধুৰিআম ভৰাই দিছাে আইজনী। বাইদেউক দিবাগৈ। কিন্তু তুমি কি দিমগৈ বুলি কৈছিলা?” বাছাপীয়ে বেৰিয়া দাঁতৰ মৰম লগা হাঁহিটোৰে ক'লে, “চাৰপ্রাইজ!” হুণমিলিয়ে এছােৱা বাট সিহঁতক আগবঢ়াই দি আৰালৈ বাট ল'লে। বাছাপীয়ে পিছে ভাবিলে, হয়তাে আক’ চালংকিৰ দৰে তাইও বাইদেউলৈ কিবা এটা আনিব লাগিছিল! অকল চাৰপ্রাইজ দিবলৈ তাইৰ ভাল নেলাগিব দেখােন ! বাটতে তাইৰ মনলৈ আহিল, মিৰদান বাইদেউক তাই এথােপা বনৰীয়া ফুলকে দিব। চালংকিক তাই ক'লে,আঁহাচোন ইয়াতে বহোঁ। কথা এটা হ'ল নহয়!” চুচুক চামাক কৈ বাছাপী আৰু চালংকি জপনাৰ বাহিৰত ৰৈ থাকিল। সিহঁতৰ বুকু ঢপঢ়পাব ধৰিলে। আঁহাে বুলিয়েই যে সিহঁতে গুচি আহিল , এতিয়া বাইদেৱে কি বুলি ভাবিব বাৰু! অতদূৰ বাট আহি ঘূৰি যাবওতে নােৱাৰি! আটোমটোকাৰি অর্ধ-আকাশ ঃ ৰচনাসমগ্র, প্রথম খণ্ড