এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
১২৮
অৰণ্য কাণ্ড।
জানা আজিহন্তে তোৰ গুছিল দুৰ্গতি।
কোটী কোটী ৰাক্ষসৰ মই অধিপতি॥
বনফল ছাড়ি ফলভুঞ্জ ত্ৰিভুবন।
মাথা তুলি চাহা সীতা মোহোৰ বদন॥
ত্ৰৈলোক্য মাজত যত আছয় সুন্দৰী।
স্বামাগণে মাৰি আমি আনিছোঁহো হৰি।৷
সবেও সেবিব তোক কৰহ আনন্দ।
তাৰাগণ মাজে তই হওঁ পূৰ্ণচন্দ্ৰ॥
ব্ৰহ্মাৰ বৰত কামদেব ৰূপ ধৰোঁ।
তুমি সমে লঙ্কা পশি মহা ভোগ কৰোঁ।৷
মানুষ ৰামত তুমি পৰিহৰা ভাৱ।
উঠিওক ৰথে চলি যাওঁ নিজঠাৱ॥
মদনে দগধ কৰে মোৰ কলেৱৰ।
উঠা প্ৰাণেশ্বৰী মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰ।৷
এহিমতে কাতৰ কৰন্তে যেবে আছে।
সীতাসতী দেখি অতি কুপিলন্ত পাছে॥
জানলোঁ পাপিষ্ঠ দুষ্ট এহিতে৷ ৰাৱণ।
পিঠি দিয়া বুলিলন্ত নিষ্ঠৰ বচন॥
হাউৰে পাপিষ্ঠ দুষ্ট ক্ৰুৰ নিশাচৰ।
অবিলম্বে মৰিবাক চাৱস বৰ্ব্বৰ॥
