এই পৃষ্ঠাটোৰ বৈধকৰণ হৈছে
১১৬
অৰণ্য কাণ্ড।
সীতাৰ দাৰুণ, বচন শুনিয়া,
আকুল ভৈল লক্ষ্মণ।
ভূমি কৰ্ণে চুই, বিষ্ণুক সমুৰি,
বুলিলন্ত তেতিক্ষণ।৷
মোৰ মনে জানো, পিতৃত অধিক,
ৰামেসে পৰম দেৱ।
মাতৃত অধিক, তোমাৰ চৰণে,
সৰ্ব্বদায়ে কৰোঁ সেৱ॥
হেনয় বিগুটি, বচন দাৰুণ,
হানিলা মোহোক কিক।
হেন কটু বাণি, ভৈলাহা দাৰুণী,
তোমাৰ আচোক ধিক॥
বুজিলোঁ সম্প্ৰতি, হেনয় প্ৰকৃতি,
নিদাৰুণ তিৰীজাতি।
ভাই ভাই মহা, কন্দল কৰয়,
বান্ধিয়া বচন কাটি।৷
তুমি হেন শান্তি, সীতা দেবী হুয়া,
এহেন বুলিলা মোক।
হৰি হৰি বিধি; কুবুদ্ধি পাইলেক,
মোক কিনো দিলাশোক॥
