পৃষ্ঠা:অসমৰ বুৰঞ্জী গোহাঞি বৰুৱা.djvu/১২১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


স্বৰ্গদেৱ চুহিতপঙফা ৰা গৌৰীনাখসিংহ বংশত ৰচন্দ্ৰই ধৰম-অত্যাচাৰ কৰা দেখি ৰাজমাও নাইচুদেউ ৰৰ ব্যথিত হ'ল। সদৌশেহত, মাওদেৱতাৰ কৌশলমতেই, অপটিং নামেৰে হিন্দুস্থানী চুদাৰ এনে দেশদ্রোহী বদনচন্দ্রক, শৌচ কৰিবলৈ যাওঁতে, হলেৰে বধ কৰিলে (১)। তাৰ পাচত, মাওতােই কঠিনাথ বুঢ়াগােহাঞি ভাজৰীয়াক নগৰলৈ মাতি পঠিয়ালে। কিন্তু ডাঙ্গৰীয়াই চন্দ্রকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ ওপৰত সন্দেহ মানি, তেওঁ ৰা থকা কালত উজাই আহিবলৈ মাস্তি নহ’ল। তাৰ কিছুমান দিনৰ পাচত হে তেওঁ চিলমাৰিত ভাগি গৈ একা, ৰাজেশ্বৰসিংহ স্বৰ্গদেৱৰ বংশৰ, পুৰৰসিংহ কেঁৱৰক ৰা পাৰিৰ মনেৰে, তেওঁক লগত লৈ ৰজাৰ নগৰলৈ আহিল। সেই বাতৰি পাই, চন্দ্রকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে লুকু-ভেকাফুকন নগৰ গতাই দি, আনঠাইলৈ গতি কৰিলে। যথাসময়ত ডেকাফুকনৰ লগত চিনা ডাৰীয়াৰ চুচীয়াকৈ এখন ৰণ লাগে , ণত ডেকাকন করা যায়। তাৰ পাচত ফচিনাৰ বুঢ়াগােহাঞি ডাঙ্গৰীয়াই সকলােৰেপৰা সন্মতি লৈ, ঐঃ ১৮১৮ চনত, পুৰৰসিংহ কোৱক যুৱৰাজ পাতি, চন্দ্রকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱক মহাৰজা পাতিবলৈ বুলি তেওঁক মাতি পঠিয়ালে; কিন্তু চন্দ্রকান্তসিংহ স্বৰ্গদেৱে সেই কথাত সন্দেহ মানি আহিবলৈ অস্বীকার কৰিলে। সেই কাৰণে, তেওঁক ৰংপুৰতে সুবন্তেৰে ৰাখি, পুৰৰসিংহ কোৱক সকলােৱে মিলি ৰাজপাটত তুলি নিগাজীকৈ ৰজা পাতিলে। এই ৰাজৰ পৰাই প্ৰতাৰুে আহােম ৰজাৰ অস্তিত্ব লোপ পােৱাৰ আগন্তুক দেখা যায়। বৰ্গদেৱ পুৰৰসিংহ-চিনাখ বুঢ়াগােহাঞি ভাবীয়াৰ এৰি অনুসৰি পুৰৰসিংহ কেঁৱৰে, খ্ৰীঃ ১৮১৮ চনত, ৰাজপাট লাভ কৰে। কিন্তু, জা হল বুলিও পুৰৰসিংহ স্বৰ্গদেৱে, তেওঁৰ এবছৰ মাথােন ৰাজত্বৰ কালত, ভাঙ্গৰীয়াসকলৰ তা-পতা আৰু মানৰ আক্ৰমণৰ বাবে এদিনে সুখেৰে নিয়াবলৈ নাপালে। তেওঁৰ ৰাৰ কালত নির্ভয়নাৰায়ণক ভাজি বাৰুকিয়ালৰ মালভােগক বৰগােহাঞি ; ঘনশ্যাম ভাঙ্গি পুতেক নিগুণক বৰফুকন, ধনীক ভাজি সন্দিকৈৰ ঘিনাইক বৰবৰুৱা, অনিৰ আয়েক ধনী ভাজি দণ্ডেশ্বৰক বৰপাত্ৰগােহাঞি ; মটকৰ মাটিৰ বৰসেনাপতিৰ ভায়েক কৰিব বুঢ়াগােহাঞি পতা হয় (২)। যেনমতে ভগৰাজ্য কৰিলা বিচাৰ। বুদ্ধিবলে ইটো দেশ বিলাউজ। পুৰুষ স ব াৰ সাগৰ। যায় সৰ চিৰিা ৰি। নাকিত তান সম গুরু নিত। নলে কোষ থতি সয়ে নিত। নকৰে নৈশ মন লােক সমত। লাবণ্য শৰীৰ চাৰু বচন মধু। যাৰ যশৰাশি মুখ দেশ-দেশান্তৰি। আনন্দ লখিয়া যেতে তা পান নি। এই মতে একান্ত মহামন্ত্রী বাই। ব্যয় বিবেচনা কৰি তিনি প চাই। (১) “বানচন্দ্ৰৰ গাত বােলে কেইন বিৰি আছিল। সেই বিবি এভাত কতে একে। বিঘিনি লােহােহাৱাকৈ বৰফুকন সু মানদেণৰপৰা উভতি আহেগৈ। কথিত আছে যে এই বিৰি গাত থাকে মানে বৰফুকনৰ বাৰে কুৰিয়াই-খুকি মাৰিব নোেৱাৰি, এই পানীত পৰিলেও তেওঁ ৰে। ৰাওৱে চল কৰি নিৰ পাৰিলে যে পুৱা শৌচ সাত খুনে সেই বিৰি কেই বাইত থৈ দিয়ে। সেই লেতে তেওঁক মাৰিাৰ পাৰি। বলছি না, তােয়া বিয়ালী চিপাহী এটা সেই কাজ নিয় । ১৭৪• শক খাতে পনি কে চাইফুকনৰ প্ৰাণৰে ।বাহ পূৰ্যৰ সলিত “ধুম । (লিয়ায় শায়িত আমাৰ ,” • । ১৪