২য় অঙ্ক $ ১ম দৃশ্য ] ৩৭
কবি --অন্তৰাহিনী সৰস্বতীৰ তুমি বালি খুচৰি দি বেগটো চাব নোরাৰ জানো?
মালবী-_সেই চেষ্টাতে তো বসন্ত নাচটে| দেখুৱাই চাবলৈ বুলি eZ | নহলে আশ্ৰমৰ সনীপত গৈ নৃত্যৰ দৰে আশ্রম-বিকদ্ধ কাম এটা কৰিবলৈ মোৰ কেতিয়াও প্রবৃত্তি নজন্মে। *
কবি --তোমাৰ মনত যেতিয়া একে৷ কলুব নাই, কলা বিদ্যা হিচাবে আশ্ৰমৰ বাহিৰত নৃত্য প্রদর্শন কেতিয়াও আশ্রম-বিকদ্ধ হব নোৱাৰে ৷ সুকুমাৰ কলা-ধৰ্ম্ময়ো প্রকাশ কৰে সেই “বসো বৈ সঃ’ was! নৈয়ে বেনেকৈ প্রকাশ কৰে সাগৰলৈ বৈ গৈ।
মালবী_-তোমাৰ কথাই সঁচাকৈ অন্তৰ পৰশি সকলে। সন্দেহ ভঞ্জন কৰি দিয়ে। তুমি যে কবি সেইটো তোমাৰ কথাই কথাই প্রমাণিত হয়।
কবি _-আক তুমি যে তপস্বিনী মদন মাতৃ, সেইটো প্রমাণ কবে তোমাৰ কলা-প্রীতিয়ে তোমাৰ সুকুমাৰ নৃত্য কলা লৈ অহৈতুকী অনুৰাগেও |
কবি --অ’ মদন, মদনে কি কৰিছে?
মদন _একো কৰা নাই--বসন্তৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বাট চাই আছোঁ৷ |
"কবি তুমি তেন্তে আজি সৰস্বতীৰ পাৰলৈকে যাবাগৈ, মদন বাক মোৰ লগত ABA ঘৰলৈকে যাব।
