৪র্থ অঙ্ক : ২র দৃশ্য ] মাধবী- –থ, থ, তন্দ্ৰাৰ কথা হৈছে অলকাৰ ছাঁটো হৈও সৰস্বতীৰ পাৰত গৈ কেনেবাকৈ অগ্নি-কুমাৰ আহে যদি গাটোকে দেখুৱায় আহেগৈ । তন্দ্ৰা— অগ্নি কুমাৰক গা দেখুৱায় তন্দ্ৰায় নে মাধবী বাইদেৱে ? অগ্নিকুমাৰৰ লগত এঘটি দুঘটিকৈ চুপতি মাৰে কোনে ? চন্দ্ৰ অগ্নিকুমাৰ হ'ল - অলকাৰ, মাজতে মাধবী তন্দ্ৰাৰ সতিনী যুঁজখন দেখিলে—মোৰ হাঁহিহে উঠে । তন্দ্রা— তই যে পোনেই লোকক সতিনী জোবাই দিলি, তই নো কি? তয়ো হ'বলা অলকাৰ লগত অগ্নি- কুমাৰক দেখিলে তলকামাৰি চাই নাথক ? পাৰিলে তইহে যেন অগ্নিকুমাৰক বৰগৈ ৷ মাধবী—বাৰু থোৱাঁ, অগ্নিকুমাৰক তোমালোকে বৰাটো। কবিয়ে বোলে অলকালৈ এতিয়া প্ৰস্তাৱ দিবহিয়েই । অলকাই তলকা মাৰি মাৰি ইমান দিনৰ মূৰত তেওঁ ভাল চেতনা পালে । চন্দ্ৰা— তন্দ্ৰাৰ পিছে কি হ'ব ? মাধবী—তন্দ্রা, তন্দ্রা যাব। তন্দ্ৰা—তুমি ? তুমি বসন্তৰ মাধৈ মালতী হৈ ভোমোৰা মাতিবা । চন্দ্রা— বাঃ, মই কৰিম কি পিছে ? তন্দ্রা— তুমি জোনাক ঢালি সৰস্বতীৰ পাৰত জোনাকী আমোল পাতি প্ৰাণ বল্লভক ধিয়াই থাকিবা, ওলাবহি কেনোবা বল্লভ।
