পৃষ্ঠা:অদৃষ্ট.pdf/৮২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


কিন্তু মনেপিঠিয়ে অটা ছোৱালীজনী হ’লে ভাল হয়। সেই হে তোমাক ধৰিছোঁ। নহলে অান ছোৱালী যাচিবই লাগিছে। তুমি যদি মোৰ কথা-মতে বন্দবন্ত কৰি দিব পাৰা, তোমাকো দুকুৰি টকা দিবলৈ গাত ললোঁ।
nbsp;  তেতিয়া মদনক বিদায় দি হালি বৌৱেকৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু বৌৱেকক মাতি ক’লে,—“বৌ! এইখন কৰিছা কি? বহাগৰ একুৰি চাৰি দিন যোৱাত বিয়া বুলি কৈছিলা। আজি কুৰি দিন। ক’তা? দেখোন একো উম-ঘামেই নাই। দয়া- ৰামকো আজি বহুত দিন দেখাই নাই। তুমি একো নোকোৱা দেখি ইমান দিন নোসোধোঁ বুলিয়েই আছিলোঁ। পিচে দেখিছো ধাৰে মাৰিলেও কাটে, গাদিয়ে মাৰিলেও কাটে। ককাই নাই যেতিয়া তোমালোকৰ ভাল-বেয়াৰ বাবে মানুহে মোকেই দায়ী কৰিব; সেই দেখি সুধিবলৈ আহিছোঁ। বিয়াৰ কি হ’ল? ”
nbsp;  সুভদ্ৰাই চকু-লো মচি ক’লে, —“একো নাই হোৱা।”
nbsp;  “হালি।—দয়াৰাম গ’ল কলৈ? তাক দেখোন চকুৰেও দেখা নাই৷
nbsp;  সুভদ্ৰা।—ক’বই নোৱাৰোঁ ক’লৈ গ’ল, বিহুৰ আগতে ভিনীহিয়েকৰ ঘৰলৈ গৈছিল কিবা-কিবি বিয়াৰ সমল গোটাবলৈ। এতিয়া ক’লৈ গল, কি হ’ল একো নাজানো।
nbsp;  হালি৷ —মই বুজিছোঁ, তাক চপনীয়া চাপিবলৈ ভিনী- হিয়েকে হাক দিলে। সেই দেখি সি তাপ মাৰিলে। সি যি