সমললৈ যাওক

পৃষ্ঠা:অতুল পাঠমালা (তৃতীয় ভাগ).pdf/৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে

সৃষ্টি কৰি থৈছে আৰু পক্ষী জাতি তাত নাথাকি ৰাজকাৰেঙত থাকিবলৈ মন কৰা মোৰ মূৰ্খালিহে হৈছিল।

 ইয়াকে কৈ পূজনীয়ে ৰজাৰ পৰা বিদায় লৈ আকাশৰ ওপৰেদি উৰি গ'ল।

শ্ৰী উমাকান্ত গোস্বামী, এম, এ, বি.এল

 

অনুশীলনী

 ১। সাধুটো তোমাৰ কথাত কোৱা।
 ২। ৰজা আৰু পখীৰ মাজত বন্ধুত্ব থাকিব নোৱাৰে কিয়?

 

পৰিশ্ৰম

 দুখ কৰিলেহে মুখ ভৰে—এই কথা চিৰকালেই সঁচা। খেতিয়কে খেতি কৰাত দুখ কৰিব লাগে, বেপাৰীয়ে বেপাৰ কৰাত দুখ কৰিব লাগে, ছাতৰে পঢ়া-শুনা কৰাত দুখ কৰিব লাগে। এইদৰে সংসাৰৰ সকলো কামতে দুখ আছে। দুখ নকৰিলে সংসাৰৰ কোনো কামেই নিসিজে।

 দুখ দুই প্ৰকাৰৰ। এক প্ৰকাৰত শৰীৰে অধিক খাটে। যেনে কোৰ-কুঠাৰ মৰা, হালবোৱা, বাইচাইকল চলোৱা কাম বিলাকত শৰীৰৰ অধিক কষ্ট হয়। এইবিধক শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম বোলে। আন প্ৰকাৰত মনটোৱে অধিক খাটে। যেনে কিতাপ

৮৭