বাৰীৰ কথা । প্রতোকৰ ঘৰৰ বাহিৰেও ৰাজহুৱা নাম ঘৰ, স্কুল ঘব, পুথি-ভ'ৰাল আৰু আলি-পদূলি আছে। এই- বিলাকো পৰিষ্কাৰকৈ ৰখা চাফাইৰ কাম |
চন্দ্র_নহাশয়! এইবোৰনে| কি উপায়ে পৰিঞ্চাৰকৈ ৰাখিব পাৰি ?
শিক্ষক-_ছুটা উপায়ে পাৰি। এটা আবজ্জনা জমিবলৈ নিদিয়া, আনটো আবজ্ঞনা গোট খালে সকলোৱে লগ লাগি পবিদ্কাব কবা। আমাৰ বহুত AWW ঘবৰ গোবব-জাবৰ আলিৰ দাতিত বা বাজভুরা ঠাইত দ'মাই থয়। সেইটো
অন্যায়। বাজভবা ঠাই আৰু আলি-পদূলি নিজৰ ঘব-বাৰীত
কৈয়ে| মূল্যবান। কিযনো ঘব-বাবী এজন বা এঘৰ
মানুহৰ, কিন্ত বাজভবা ঠাই আৰু বাট-পথ সকলোৰে | বাদর_মহাশয় ! কিদবে চলিলে আলি-পদূলি চাফ-চিকণ হৈ
থাকিব?
শিক্ষক__ধবা, তোমাক বাটত এজন মানুহে দুটা পকা কল দিলে, তুমি কল বখলিয়াই খালা । এতিয়া বাকলি ক'ত পেলাবা ? যাদৱ--দলি মাৰি দুৰত পেলাম | শিক্ষক-_দলি মাৰি পেলালে ক'ত পৰে তাৰ ঠিকনা নাই । বাটতো৷ পৰিব পাবে, খালতে৷ পৰিব পাবে। বাটত পৰিলে কি হব? ঘদি কোনো! বাটকৱাব তাৰ ওপৰত খোজ পৰে, তেওঁ পিছল খাই পৰিব পাৰে | শিক্ষক--আৰু কি হব পাবে? নৰবীন--এই দৰে বহুদিন কল-কুঁহিয়াব, টেঙা-তামোলব বাকলি গোট খাই বাটটো লেতেবা হব পাবে |
চন্দ্ৰ
২৯ A. R, III—3
