টেটোন তামুলি - পঞ্চম অঙ্ক প্ৰথম পট

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
টেটোন তামুলি
লেখক পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা
টেটোন তামুলি
  1. সূচীপত্ৰ আৰু চৰিত্ৰাৱলী

প্ৰথম অংক

  1. প্ৰথম পট
  2. দ্বিতীয় পট
  3. তৃতীয় পট

দ্বিতীয় অংক

  1. প্ৰথম পট
  2. দ্বিতীয় পট
  3. তৃতীয় পট
  4. চতুৰ্থ পট
  5. পঞ্চম পট

তৃতীয় অংক

  1. প্ৰথম পট
  2. দ্বিতীয় পট
  3. তৃতীয় পট

চতুৰ্থ অংক

  1. প্ৰথম পট
  2. দ্বিতীয় পট
  3. তৃতীয় পট

পঞ্চম অংক

  1. প্ৰথম পট
  2. দ্বিতীয় পট
  3. তৃতীয় পট

ফুকনৰ পদূলি

(ৰংদৈয়ে পদূলি সাৰি থাকে, এজনী গঞানী প্ৰৱেশ কৰি, পদূলিৰ আগেদি পথাৰলৈ যায়)

গঞানী – অ, ৰংদৈ বাই! কি কৰিছ?

ৰংদৈ – এ, যি কৰিব লাগে, তাকে কৰিছোঁ নেদেখিছ?বিয়াৰ পাছত, পদূলিটো অৰণ হৈ আছিল, তাকে সাৰিছোহি।

গঞানী – এৰা, আইদেউৰ বিয়াখন লাচতে পাৰ হৈ গ’ল, বাই!

ৰংদৈ – এৰা ডাঙৰীয়া-বিষয়া ঘৰৰ বিয়া বুলিলে এনেকুৱাই,. হ’ব লাগে বোলোতেই ঘপহকৰে হৈ যায়। ৰজাই ৰ বোলোতেই ৰৈ যায়; বিষয়াই ব বোলোতেই বৈ যায়।

গঞানী – আইদেউৰ মনটিলৈ চাই হ’লে আগডোখৰত বিয়া নহ’বগৈ বুলিহে ভাবিছেলো।

ৰংদৈ – এৰা, নাম-গুৰি নোহোৱা বাটৰুৱা বোটলা ডেকা এটাৰে সৈতে মন্ত্ৰী ডাঙৰীয়াৰ জীয়ৰী আইদেউৰ বিয়া হ’ব বুলিনো কোনে জানিছিল? সেই বিয়াৰ কথন-মথন শুনি আইদেউ কান্দি-কাটি বাউলীটি হৈছিল!

গঞানী – কেলে নহ’ব আৰু, বিয়া দিলে যেতিয়া পিতলেই সোণ হল। এতিয়া দুইৰো বৰ মিল, বৰ চেনেহা-চেনেহী।

গঞানী – ডেকাটি হ’লে বেয়া নহয় দেই, বাই। দেখিবলৈকো শুৱনি, আৰু বৰ ৰঙ্গিয়াল।

ৰংদৈ – ভালতো। এতিয়া যে বিষয়াৰ সাজ-পাৰ পিন্ধি আৰু ভালটি হৈছে? আগেয়ে টেনোকা সাজেহে ফঁফৰীয়া কৰি থৈছিল, এতিয়া গোটেই ধুনীয়া ডেকীটি!

গঞানী – নহ’বনো কিয়; বিধাতাই পতা যোৰা। বোলে কুঁজীলৈ কুঁজা, বান্দীলৈ বন্দী, কুঁৱৰীলৈ কোঁৱৰ বিধাতাই যোৰা পাতি থৈছেই।

ৰংদৈ – মোকেচোন ধৰিব সেই বিধাতা বুলি। মইহে পাতিলো তেওঁ এইটো যোৰা।

গঞানী – এৰা, নেলাগে ক’ব; সোপাকে শুনিছো। সঁচা তইহে আচল গুৰি। আৰু শুনিছো, জোঁৱাই-বিষয়া বোলে বৰ বুধিয়ক আৰু কথকী। বোলে ‘নাই পো লনি, নাই পো ধনী, নাই পো কথকী।’ সেইহে ইমানটো ভাইগ্!

ৰংদৈ – সঁচা, সেই তিনি গুণৰ গুণতহে দিপলিপ গাভৰু আইদেউক তেওঁ কন্যা পালে। বুধিয়ক আৰু কথকী বুলি ক’ব লাগিছেনে? নহ’লেনো দেউতাৰ ধনেৰে দেউতাকে বেহাই আৰু ৰজা-ডাঙৰীয়া দুইকো কথাৰ পাকেৰে মেৰাই বান্ধ খুৱাই এনে হেন মন্ত্ৰীৰ জীয়ৰীক কন্যা পায়নে?

গঞানী – হক, হক, ‘যি কৰে ঈশ্বৰে মানুহৰ ভাললৈহে।’ তাত গা-ঘঁহনি খালেও পুইণ হয়, বাই! তোৰো পুইণ হৈছে, জানিবি।

ৰংদৈ – পুইণ হ’লেনো কি হ’ব। আইদেউৰ নিচিনা ভাইগ্ হ’ব বুলিছনে?

গঞানী – হ’বও পাৰে। একো টান কথা নহয়, বাই!

ৰংদৈ – (হাতৰ শোটাতো মূৰৰ ওপৰলৈ তুলি পাক্ দি দি নাচি-বাগি) উ-উ-উ, এতিয়াহে ‘কুঁজী বাই ষোলে বছৰীয়া’ হ’লো। (গঞানীৰ ডিঙ্গিত ধৰি ছেও থয়)

গঞানী – (উলটি ৰংদৈৰ ডিঙিত ধৰি ছেও থৈ) হ’বি হ’বি, বাই, যাওগৈ যা।

(দুয়োৰে দুফালে প্ৰস্থান)